میگویند عشق هرگز نمی‌میرد، ولی‌ من می‌گویم ما ۱۴۰۰ سال است که عشق را بخاک سپرده ایم ما عاشق خود ستایی، تملق، چاپ لوسی،گنده گوئی، دروغ و از همه بدتر مکر و دورنگی و ریا شده ایم، ما عشق را به فجیع‌ترین حالتش در درونمان کشته ایم، عشق در ما سالهاست کهمرده است،

مزدا

هرکسی از زورگویان به نیکی یاد می‌کند ،خود مثل زورگویان فریاد خواهد کرد

مزدا

هر کسی‌ به اندازه ی شخصیت خودش برای دیگران ارزش قائل می‌شود

مزدا

هیچ کس ندانست که 

در درازای شب چقدر سیاهی به ما فروختند

هیچ کس از پهنای شب نمی‌گوید 

چون چند قدم آنطرف تر نور را خواهد دید

کمتر کسی‌ قیمت سیاهی‌ها را میپرسد 

اما

در روشنایی همه قیمت نور را میپرسند

بر دوشهای من خرواری از سیاهی‌ها چسبیده اند

و چه آسان نور را بر نمی‌تابد

گوژ پشتی‌ من 

جای زخم دندان ستاره هاست

که به زور برای رقصیدن شان

مرا در سیاهی می‌‌نشاناند

مزدا

از روزی که اسفاده و کاربرد اسمارت فون ها( گوشی‌های موبایل جدید) در جامعه رونق گرفته‌و میزان مطالعه را کم کرده است و جوانان هم بقول مروف پا منبری این گوشی‌ها شده اند و همه اطلاعات و ذهنیت‌های خودشان را از آن میگیرند، طولی نخواهد کشید که جوانان مسلمان  یک گوشی را امام جمعه و گوشیهای خودشان را در صف نماز قرار خواهند داد تا بجای آنها نماز دشمن شکن را انجام دهند، الله هم از همین گوش‌ها در قیامت سوال و جواب برای بهشت و جهنم خواهد کرد، ، الله میماند و یک دنیا گوشی بانماز و بی‌ نماز......

از رهگذران فکری سوال کردم ،اینهمه قدرت را خدا از کجا و چگونه بدست آورده است،جواب شنیدم که خودش، به آنها گفتم که هر موجودی که خودش به خودش قدرت دهد و فقط حرف و رای او باشد ، بدون هیچ شکی او یک دیکتاتور است، فقط دیکتاتور‌ها فکر مکنند که از همه موجودات عالم بهتر و بیشتر میفهممند

انسان کلاً باید به دونقطه بیاندیشد.

مرز زندگی‌ و مرگ زندگی‌.

مرز زندگان  دانش و خرد آنها برای جابجایی آنچه باید باشد و نباشد

و مرگ زندگی‌ از خودمجوری شروع و دیکتاتوری درونی رتقویت نموده و با ندانم کاری‌ها به تجربه مرگ می‌رسد