هیچ کس ندانست که
در درازای شب چقدر سیاهی به ما فروختند
هیچ کس از پهنای شب نمی‌گوید
چون چند قدم آنطرف تر نور را خواهد دید
کمتر کسی قیمت سیاهی‌ها را میپرسد
اما
در روشنایی همه قیمت نور را میپرسند
بر دوشهای من خرواری از سیاهی‌ها چسبیده اند
و چه آسان نور را بر نمی‌تابد
گوژ پشتی من
جای زخم دندان ستاره هاست
که به زور برای رقصیدن شان
مرا در سیاهی می‌‌نشاناند
مزدا
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen